ชีวิตนี้ของเราขอเป็นเหมือนดอกบัวบูชาพระฉะนั้นเถิด

อ่านเจอใน facebook กัลยาณมิตร ขอนำมาลงไว้ที่นี้ด้วยครับ

==========

จากหนังสือ “กว่าจะได้ธรรมมาสอนโลก เอาชีวิตแลกธรรมะ” ของหลวงตามหาบัว ค่ะ
รวบรวมธรรมอาจหาญของพระครูบาอาจารย์อริยสงฆ์28รุปค่ะ
ตอนที่คัดมาให้อ่านนี้เป็นของหลวงปู่เทสก์ค่ะ
อยากให้อ่านมากๆค่ะ

==========

ขณะท่านเดินธุดงค์ได้หลงป่าไปถึงยอดห้วยมันเป็นหน้าผา เจ้ากรรมเราเหยียบก้อนหินพลาดหกล้ม หินบาดพื้นเท้าแผลลึก พอดีจวนจะมืดอยู่แล้ว หยิบเอาผ้าอังสะมาพันแผล แล้วตัดสินใจปีนป่ายขึ้นตลิ่งชันๆต่อไป พักนอนตลอดคืนแต่นอนไม่หลับ กลดมุ้งกางไม่ได้ลมแรง

ทางพื้นดินนอกจากปลวกจะมารบกวนแล้ว เจ้ามดก็พากันแห่มารุมกินเลือดที่แผลและเหงื่อตามตัว

“ที่ตาต้องเอาผ้าพันไว้ มิฉะนั้นมันจะมารุมกินน้ำตาเรา”

เราทนกัดฟันฝืนเดินฝ่าก้อนกรวดหินลูกรังกลางโคก ทั้งๆที่เจ็บเท้าแทบจะไม่รอด เดินไปกว่าจะถึงหมู่บ้านก็ราวสามโมงเช้า คิดจะขอข้าวเขาฉันตรงๆก็กลัวจะเป็นโทษ จึงพูดเป็นอุบายว่า พวกเรายังไม่ได้ฉันข้าวเลย แล้วก็เจ็บแผลที่เท้า จะไปบิณฑบาตก็ไม่ได้ ท่านอ่อนสีเพื่อนคู่ทุกข์ก็เป็นลมหน้ามืด ลุกไม่ขึ้น เขาบอกว่าจะได้ฉันข้าว คอยเขาเอาข้าวมาให้ฉันก็เงียบหาย ความหิวความเพลียก็ประดังเข้ามา ดีที่มียาแก้ลมติดถุงย่ามไปด้วย ช่วยพยาบาลท่านอ่อนสี

กว่าจะลุกขึ้นได้ก็สายร่วมสิบโมงเช้า ถามเด็กสองคนที่เฝ้าบ้านอยู่ก้ได้ความว่า ผู้ใหญ่เข้าป่าไปหากินกันหมด จึงขอแลกข้าวด้วยไม้ขีดไฟ เพราะสมบัติอะไรเราก็ไม่มี ยังเหลือแต่ไม้ขีดไฟคนละสองกล่องแลกข้าวเหนียวได้สองกระติบ น้ำพริกถั่วเน่าสองจาน กับต้มผักชะอมสองมัดพากันฉันอย่างเอร็ดอร่อยนี่กระไร

พอฉันเสร็จแล้ว เท้าเรายิ่งเจ็บใหญ่ เจ็บเอาจนเนื้อแข็งเต้นเลย เราพากันทนทรมานอยู่ที่นั่น จนตะวันบ่ายสอมโมงเศษจึงได้พากันเดินเขยกๆไปอีกราวสามกิโลเมตร
เมื่อแยกจากท่านอ่อนสีแล้ว คืนวันหนึ่งเราได้ยินเสียงเสือร้อง เรากลัวจนตัวสั่นสะท้าน นอนไม่ได้เหมือนกับเป็นไข้จับสั่น เหงื่อเปียกโชกเกือบทั้งตัว เราได้ลุกขึ้นตั้งสติ กำหนดจิตให้อยู่นิ่งในอารมณ์เดียว ยอมสละชีวิตว่า

“เรายอมสละความตายแล้วมิใช่หรือจึงได้มาอยู่ ณ ที่นี้ เสือกับคนก็เป็นก้อนธาตุมิใช่หรือ ตายแล้วก็มีสภาพเช่นเดียวกัน แล้วใครกินใคร ใครเป็นผู้ตายและใครเป็นผู้ไม่ตาย ทำให้ใจเราวิเวกมาก แม้ชีวิตของเราจะแตกดับเพราะการภาวนา เราก็จะยอมทุกๆวิถีทาง ชีวิตนี้ของเราขอเป็นเหมือนดอกบัวบูชาพระฉะนั้นเถิด”

เมื่อยอมสละด้วยพิจารณาด้วยความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว อยู่นั้น เสียงเสือก็ไม่ได้ยิน ภายหลังเมื่อได้ยินเสียงของมัน ใจก็เฉยๆเห้นเป็นลมกระทบวัตถุอันหนึ่งแล้วมันก็เกิดเสียงออกมานั้น แล้วเราก็ทำความเพียรตามที่เราได้ตั้งปณิธานไว้ตลอดพรรษา ทรมานตนด้วย การอดอาหารอยู่ห้าวัน เราได้มีโอกาสประกอบความเพียรอยู่อย่างสม่ำเสมอ ความรู้และอุบายต่างๆที่เป็นของเฉพาะตัวย่อมเกิดมีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เราไม่ต้องนั่งหลับตาภาวนาละ แม้จะนั่งอยู่ ณ สถานที่ใด เวลาไหน มันเป็นภาวนาในตัวตลอดกาล พิจารณาตนและคนอื่นตลอดถึงทิวทัศน์ มันให้เกิดอุบายเป็นธรรมไปทั้งนั้น
อติฏารมณ์ไม่ว่าจะเป็นส่วนอิฏฐารมณ์และอนิฏฐารมณ์ก็ตามสัญญาเก่า มันนำหยิบยกขึ้นมาให้ดูล้วนแล้วแต่เป็นไปได้เพื่อธรรมสังเวชทั้งสิ้น

“ครั้งหนึ่ง เราอาพาธอยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช ตอนแรกเป็นไข้หวัดประสมกับหลอดลมอักเสบ เมื่อฉายเอกซเรย์ดูก็พบว่า น้ำท่วมปอด มีพยาธิสภาพเล็กน้อย หมอได้ดูดน้ำเอาออกจากช่องปอดเป็นจำนวนมาก อาทิตย์ที่สองเริ่มแพ้ยาและมีอาการอย่างอื่นแทรกขึ้นมา ทำให้อาการทรุดลงจนลมอ่อน หมอได้มาดูดน้ำออกจากช้องปอดอีกเป็นจำนวนมาก บางคนทายว่าเราไม่เกินห้าวันต้องตายแน่ หมอให้เราได้กลับยิ่งเร็วเท่าไร ยิ่งเป็นการดี

เราแปลกใจและดีใจที่จะได้กลับวัด เพราะคิดว่าถึงจะตายก็ขอให้ได้ไปตายที่วัดเราดีกว่า และสมแก่สมณสารูป

ตอนนี้เราเห็นโทษและเบื่อหน่ายในร่างกายมาก เพราะกายก้อนนี้แท้ๆจึงทำให้เราเกิดโรคเป็นทุกข์แก่ตนเองและผู้อื่นด้วย เราจึงได้เตรียมตัวตายทันที และยอมเสียสละตายแล้วมิใช่หรือ แล้วบอกกับตัวเองว่า ร่างกายและโรคภัยของเจ้า จงมอบให้เป็นธุระของหมอเสีย จงเตรียมตายสำรวมจิตตั้งสติให้แข็งแกร่ง ความรู้สึกของเราที่ยอมสละเรื่องต่างๆ แล้วเข้ามาสงบอยู่ในปัจจุบันธรรม จนไม่มีความรู้สึกว่าเวลาไหนเป็นเวลากลางวัน เวลาไหนเป็นเวลากลางคืน มีแต่ความสว่างจ้าของจิต แล้วสงบอยู่เฉพาะตนคนเดียว”

จากหนังสือ อัตตโนประวัติ พระราชนิโรธรังสีคัมภีรปัญญาวิศิษฏ์ (หน้า87-89,96,144)
_/\_ _/\_ _/\_

=========

source: http://www.facebook.com/notes/ying-nattakarn/ka-ca-d-hrrm-ma-sxn-lok-xea-chiwit-laek-hrrm/334695548866