มาเน้อ กราบพระด้วยกัน

ในระยะหลังๆ นั้น หลวงปู่ท่านสุขภาพไม่ค่อยดี การรับกิจนิมนต์เพื่อโปรดญาติโยมนั้น ก็ต้องงดเว้นไปบ้าง เพื่อถนอมธาตุขันธ์ของท่าน


ในยามเย็นพระเณรจะพาหลวงปู่นั่งรถเข็นไปที่เจดีย์ หลวงปู่จะให้เข็นรถวนรอบเจดีย์ ๓ รอบ พอมาถึงบริเวณหน้าเจดีย์แล้ว ท่านจะให้หยุด แล้วก็ลุกขึ้นจากรถเข็น พยุงองค์ท่านขึ้นบันไดเจดีย์ ด้วยประสงค์ที่จะขึ้นไปกราบพระประธาน ใครจะช่วยพยุงหรือนิมนต์ท่านนั่งรถเข็น แล้วหามหลวงปู่ขึ้นไปท่านก็ไม่ยอม


พอหลวงปู่เดินไปได้สักระยะ ทั้งเหงื่อทั้งน้ำตาของท่านก็ไหลออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่หลวงปู่ก็ไม่ยอมแพ้ ประคองสังขารของท่านไปจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย ถึงแม้ใจของหลวงปู่จะสู้เพียงใดก็ตาม แต่สุขภาพของท่านนั้นมันก็ไม่อำนวย ท่านต้องทรุดลงนั่งที่มุมบันได พอหายเหนื่อยแล้วหลวงปู่ก็ยังไม่วายที่จะเข็นสังขารไปจนถึงประตูเจดีย์ชั้น ๒ คราวนี้ท่านจะเดินไปให้ถึงองค์พระประธานนั้นก็ไม่ไหวเสียแล้ว แม้กระนั้นหลวงปู่ก็ยังไม่ละความพยายาม ค่อยๆ คลาน เคลื่อนองค์ท่านเข้าไปจนถึงหน้าพระประธาน ภาพเหตุการณ์นั้นทำเอาพระอุปัฎฐากทั้งหลายถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่




เมื่อหลวงปู่ท่านมาถึงหน้าพระประธานแล้ว พระติดตามทั้งหลายก็พากันเข้ามานั่งใกล้ๆ องค์ท่านเพื่อคอยดูแล จากนั้นหลวงปู่ท่านก็หมอบลงกราบพระประธาน แต่ด้วยความเหนื่อยและอ่อนล้า ท่านไม่สามารถที่จะประคองศีรษะของท่านขึ้นมาจากพื้นได้ ท่านก็พยายามเอียงตัวประคับประคองขึ้น แต่ครั้งนั้นหลวงปู่คงจะหมดแรงจริงๆ พอเอียงตัวมาได้ระยะหนึ่ง ท่านก็ฟุบลงตรงตักของพระอุปัฏฐากที่นั่งอยู่ตรงนั้นพอดี แล้วนิ่งไปได้ประมาณ ๕ นาที หลวงปู่จึงพยายามเงยศีรษะขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ท่านทำสำเร็จ จากนั้นท่านก็พนมมือขึ้น และกล่าวกับพระที่ติดตามมาว่า


"มาเน้อ กราบพระด้วยกัน"


ภาพเหล่านี้ยังความตื้นตันยิ่งให้แก่พระทั้งหลายที่คอยอุปัฎฐากท่านในครั้งนั้น ต่างก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้พรั่งพรูออกมาด้วยความซาบซึ้งในขันติของหลวงปู่ อีกทั้งด้วยความสงสารท่าน แม้องค์หลวงปู่จะกำลังอาพาธอยู่ ท่านก็พยายามเข็นสังขารของท่านจนถึงที่สุด


นี่แหละหนา ครูบาอาจารย์ท่านมีความตั้งใจทำอะไรแล้ว ท่านก็จะทำจริง มีความอดทนไม่สะทกสะท้าน ไม่ยอมให้ภาวะแห่งธรรมโลกอยู่เหนือปณิธาน


==========


จากตอน "ขันติของหลวงปู่" หนังสือ "หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ"